Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /include/smarty/libs/Smarty_Compiler.class.php on line 270

Uzależnienie behawioralne (za ICD10 analogicznie do uzależnień od substancji psychoaktywnych) można przyjąć, iż jest to uzależnienie od zachowań/czynności, które obejmują czasem objawy związane z zachowaniem, funkcjonowaniem poznawczym i/lub fizjologicznym, które rozwijają się po wielokrotnym powtarzaniu czynności i zazwyczaj charakteryzują się silną, nawracającą potrzebą ich powtarzania. Towarzyszy temu problem z kontrolowaniem ich wykonywania, uporczywym powtarzaniem mimo szkodliwych następstw, przedkładaniem tych zachowań ponad inne aktywności oraz zobowiązania, a także występowaniem zespołu objawów odstawiennych przy próbach kontroli zachowań lub ich całkowitego zaprzestania. (za Woronowicz 2012 r.).
 

Diagnozowanie zjawiska uzależnień behawioralnych rozpoczęło się od rozpoznania hazardu jako czynności silnie uzależniających. Otworzyło to drogę do nowego rozumienia uzależnienia. Poza hazardem dziś do czynności potencjalnie uzależniających wliczamy: komuter/gry, jedzenie, opalanie się, ćwiczenia fizyczne, oglądanie telewizji, zakupy, pracę, seks. Lista ta prawdopodobnie będzie się poszerzać.

Uzależnienia behawioralne- wyzawanie dla terapeuty:

 

Osoby, które do tej pory pracowały głównie z osobami uzależnionymi od substancji psychoaktywnych muszą pamiętać zarówno o różnicach, jak i o podobieństwach w stosunku do uzależnień od substancji psychoaktywnych. W uzależnieniach behawioralnych:

- nie możemy mówić o przedawkowaniu, a objawy uzależnienia są często niewidoczne na pierwszy rzut oka poza zaburzeniami odżywiania, tanoreksją)

- nie ma testów na wykrywanie uzależnienia, któremu towarzyszy silniejszy niż zwykle mechanizm zaprzeczenia

- powszechne są często przesądy i magiczne myślenie np. w przypadku hazardzistów

- problem uzależnienia behawioralnego często nie istnieje w świadomości społeczeństwa, w związku

z tym pacjent przeczuwa, że utracił kontrole nad jakimś aspektem swojego życia i nie potrafi sam go odzyskać, ale nie diagnozuje tego jako uzależnienie

- uzależnieniu towarzyszy silne poczucie wstydu, "inni potrafią kontrolować jedzenie, granie, oglądanie TV, a ja nie"

- są mniejsze możliwości uzyskania pomocy, a osoby uzależnione źle czują się w typowych poradniach odwykowych, gdzie leczenie skierowane jest głównie do osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych

- nie we wszystkich rodzajach uzależnień behawioralnych możliwa jest całkowita abstynencja, a nawet jeśli, to nie każdy pacjent zgłaszający problem jest gotowy ją podjąć. W przypadku gdy abstynencja nie jest możliwa lub gdy pacjent nie deklaruje chęci jej utrzymania, pracy podlega przywrócenie mechanizmów kontroli zachowania oraz wprowadzenie innych form rozładowywania napięcia lub radzenia sobie ze stresem