Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /include/smarty/libs/Smarty_Compiler.class.php on line 270

Rozwój i przyczyny uzależnienia



 


W chwili obecnej mówi się o trzech czynnikach mających wpływ na uzależnienie. Należą do nich komponenty biologiczne, społeczne i psychologiczne:

Biologiczne - niski poziom serotoniny oraz dopaminy, również obniżony poziom noradrenaliny. Podobnie zarówno tendencje do hiperaktywności oraz hipoaktywności oraz zaburzenia w obszarze mózgu mieszczącego ośrodek przyjemności (układ limbiczny), zwiększają ryzyko szybszego uzależniania;

Społeczne - dzieci hazardzistów ojców są 2-4 krotnie bardziej narażone na podzielenie losu uzależnionych ojca niż matki;

Psychologiczne - tendencja do impulsywnych zachowań, uzależnienia w rodzinie, brak umiejętności radzenia sobie ze stresem, obniżony nastrój, samotność, poczucie pustki i subiektywne doświadczanie nudy, styczność we wczesnej młodości lub okresie adolescencji z hazardzistą, skłonność do odczuwania pobudzenia podczas grania.

Mniejszą skłonność do uzależnień mają osoby wolne od innych nałogów oraz dobrze wykształcone.

Proces rozwoju uzależnienia od hazardu również można podzielić na specyficzne fazy. Podobnie jak w przypadku uzależnień od środków psychoaktywnych dużą rolę ma tutaj wiek,
w którym rozpoczyna się grę. Zwykle przybiera to formę nieszkodliwej formy rozrywki. Obniżaniu wieku osób grających sprzyja internet oraz coraz popularniejsze gry pieniężne na facebooku. Ponadto, patologiczni hazardziści w wywiadach wskazują na potrzebę częstego i silnego przeżywania pobudzenia, co wskazuje, iż osoby z dużą potrzebą poszukiwania mocnych wrażeń są bardziej narażeni na uzależnienie.

 

Faza zwycięstw

W tej fazie gra ma charakter rozrywkowy, a przeznaczane na nią środki są niewielkie. Gracz nie myśli o grze jako o potencjalnym uzależnieniu, raczej traktuje ją jako relaks. Powtarzające się wygrane zaczynają z czasem powodować coraz większe pobudzenie. Gracze wierzą w to, że mogą wygrać oraz marzą o dużych wygranych, wykazując nieuzasadniony optymizm, są skłonni podwyższać kwoty lub ponawiać grę mimo przegranych. Bliskich często przekonują, że nie są jak inni, "im na pewno się uda" lub że znaleźli źródło dodatkowego dochodu.

 

Faza start

Zaczynają się pojawiać przekonania dotyczące konieczności podbicia stawki, bo i nagroda będzie wyższa. Pojawia się mechanizm błędnego koła przegranych oraz zaciągania nowych długów, by spłacić stare. Wygrane idą na spłatę wierzycieli, czasem pojawiają się próby pozyskania pieniędzy
z nielegalnych źródeł lub od rodziny. Grający unika osób, u których jest zadłużony, jest przekonany, że lada moment nastąpi wielka wygrana, które odwróci jego los. Zaczyna kłamać przed rodziną
i ukrywać negatywne skutki pojawiającego się uzależnienia. Gra kosztem pracy, domu czy znajomych. Porzuca inne formy spędzania czasu wolnego, zaniedbuje obowiązki. Stopniowo poszerzają się również formy uprawianego hazardu, np. ktoś kto grał przez Internet, zaczyna grać w kasynach czy na automatach. Otoczenie zaczyna unikać hazardzisty. Koledzy nie pożyczają pieniędzy i nie zapraszają na spotkania, bo nie można go oderwać od automatów lub komputera. Zaczynają się pojawiać zachowania agresywne w sytuacji przegranych. Rodzina podejmuje pierwsze próby kontrolowania hazardzisty.

 

Faza desperacji

Hazardzista zaczyna doświadczać negatywnych konsekwencji grania. Często w tej fazie zauważa dopiero, że społeczeństwo i rodzina się od niego odizolowały, traci pracę oraz zagrożone zaczynają być dobra majątkowe takie jak dom czy samochód. Dodatkowo presja ze strony wierzycieli zaczyna popychać go ku przestępstwom jak wyłudzanie kredytów, okradanie bliskich. Pojawiają się silne konsekwencje psychiczne i fizyczne, np. wyczerpanie, bezsenność, poczucie winy, poczucie zagrożenia czy bycia w sytuacji bez wyjścia, depresja. Charakterystyczna dla tej fazy jest desperacja hazardzisty w dążeniu do rozwiązania nawarstwiających sie problemów poprzez nakłonienie bliskich do pomocy za obietnicę poprawy. Bliscy często w tej fazie jeszcze wierzą w możliwość kontroli gry przez gracza lub w to, że pod wpływem problemów "dozna przebudzenia i wyzdrowieje", często decydują się pomóc, pogrążając siebie i osobę chorą jeszcze bardziej w mechanizmie uzależnienia.

 

Faza utraty nadziei

W tej fazie często pojawia się realne ryzyko zagrożenia życia, w wyniku utraty wiary w możliwość wyjścia z sytuacji. Często narasta zjawisko odurzania się alkoholem/narkotykami/lekami. Osoba uzależniona staje przed ograniczoną możliwością wyjść takich jak samobójstwo, przestępstwa/więzienie, uzależnienie się od środków psychoaktywnych lub zwrócenie się o pomoc.